นิยาย ö เมื่อบัวบานรัก ö ตอนสอง

             

                         // ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ //

            ที่ริมหน้าต่างบานเดิมกับที่โต๊ะทำงานริมหน้าต่างตัวเดิมนั้นบัวกำลังนั่งทำงานของตัวเองกับการเขียนนิยายเพื่อให้แล้วเสร็จทันตามกำหนดส่ง  ดึกสงัดและทุกอย่างเงียบงันแสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานสาดส่องสว่างเพียงพอไปทั่วทั้งห้องนอนและภายนอกหน้าต่างนั้นแสงสว่างจากดวงจันทร์บนฟากฟ้าก็ส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้าและท้องทุ่งนาเช่นกัน  บัวคิดว่าตัวเองก็ไม่ได้เร่งแต่กลับกลายเป็นว่าทุกอย่างดำเนินไปตามจินตนาการ หยุดแล้วอ่านสิ่งที่เขียนแล้วเขียนต่อให้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามจินตนาการ..

                                            // ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ //

            สายๆหลังจากทำงานบ้านเสร็จบางส่วนและพักเบรคกันสักครู่ก่อนทำงานบ้านอื่นๆต่อ แหน๋นกับหอมและสารัตน์คนขับรถของคุณทองทิวก็นั่งพูดคุยกันอยู่ที่ชุดม้านั่งไม้ด้านหลังครัวพร้อมกับจิ้มผลไม้ดองของโปรดแหน๋นไปด้วย ทั้งสามคุยกันเรื่องข่าวลือข่าวที่พูดกันในแวดวงสังคมเกี่ยวกับตัวคุณไทว่าเป็นเกย์  สารัตน์เองก็ไม่ค่อยอยากจะพูดเรื่องนี้แต่ยืนยันว่าข่าวลือที่ว่าคุณไทเป็นเกย์ไม่เป็นความจริง หอมกันแหน๋นช่วยกันแย้งเพราะไม่เห็นว่าคุณไทจะพาแฟนหรือคนที่คบหาเข้าบ้านและไม่เห็นว่าคุณไทคบหากับใครนานแล้วตั้งแต่ที่เคยเห็นเมื่อหลายปีก่อนว่าเคยพาแฟนมาที่บ้านและไม่นานหลังจากนั้นก็เลิกกัน นอกจากนี้ข่าวลือที่นานหลายปีก่อนหน้าเรื่องเพื่อนผู้ชายที่สนิทกันของคุณไท

            ยายเป : อ้าว! มานั่งเมาท์อะไรกันอยู่ตรงนี้ งานบ้านยังมีอีกเยอะแยะ!        ยายเปเอ็ดทั้งสามคน

            หอม : พักเบรคนิ้ดนึงจ้ะป้า จิ้มของดองกระตุ้นต่อมอยากสักหน่อย เอามั้ย?     ทำเป็นแก้ตัวน้ำขุ่นๆไปและทำท่าจะจิ้มของดองเพื่อส่งให้ยายเป

            ยายเป : ไม่เอา! เก็บได้แล้วไปทำงานกันต่อได้ละ      ทำหน้าขมึงขึงขังดุใส่ทั้งสามคนแล้วพูดกับสารัตน์      “ คุณทิวใกล้เสร็จละ ไปเตรียมตัวได้ละ “                  ทำเสียงเข้มและทำตาดุใส่สารัตน์

            สารัตน์ : จ้ะป้า แหม….                               ยิ้มแหยๆแล้วเดินเลี่ยงออกไป

            ยายเป : อย่าให้รู้นะว่ากำลังพูดเรื่องของเจ้านาย หากมีพักเบรคแล้วนินทาเจ้านาย ต่อไปพวกเอ็งก็ไม่ต้องพัก

            แหน๋น : แหม..ป้า…              ทำเป็นอ้อนๆ         “ แค่พูดถึงกันนิดๆหน่อยๆเล็กๆน้อยๆเอง อย่าซีเรียสน่า.. “      ทำเป็นประจบ    ” อีกอย่างไม่พักได้ไง ทำงงทำงานเหนื่อยมันต้องให้เวลาหยุดหายคอหายใจกันบ้างซี.. ”               ยิ้ม

            ยายเป : ซีเรียสเว้ย..อะไรที่ไม่เป็นความจริงอย่าเอามาพูด อย่าให้ข้าได้ยินอีก และที่สำคัญอยู่ในบ้านเจ้านายไม่ควรจะนินทาหรือพูดถึงเจ้านายในเชิงลบ “            พูดเสร็จก็ถอนหายใจทำหน้าดุใส่หอมกับแหน๋นแล้วเดินจากไป

หอมกับแหน๋นทำหน้าหยีอย่างเกรงๆในความเอาจริงของยายเปช่วยกันรีบเก็บจานผลไม้ดองแล้วแยกย้ายกันไปทำงานบ้านต่อ

            สุรีพรเดินมาส่งสามีที่หน้าบ้านที่สารัตน์เอารถมาจอดรออยู่แล้ว วันนี้เขาไม่เข้าออฟฟิศแต่จะไปพบลูกค้าที่เป็นคู่ค้าทางธุรกิจกันมานานเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ที่เขาอยากจะเอาไปนำเสนอด้วยตัวเอง ทองทิวบอกภรรยาว่าบ่ายๆก็กลับสุรีพรยิ้มและรับคำว่าค่ะและบอกว่าจะเตรียมน้ำจากสมุนไพรไว้รอ ทองทิวหัวเราะขำๆแล้วเดินไปขึ้นรถเพราะไม่ประหลาดใจเขามักจะได้ชิมน้ำจากสมุนไพรไทยฝีมือภรรยาบ่อยๆทั้งน้ำตะไคร้ น้ำใบบัวบก สุรีพรยืนอมยิ้มมองตามรถสามีที่แล่นออกไปจนกระทั่งพ้นประตูรั้วบ้านแล้วค่อยเดินกลับเข้าไปในบ้าน

                                          // ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ //

            แทนไทเข้ามาคุยกับทองไทที่ห้องทำงานเรื่องวัสดุก่อสร้างอาคารโรงงานของลูกค้าที่มีปัญหาและสอบถามถึงความคืบหน้าของงาน ทั้งเขากับคุณพ่อและไทให้ความสำคัญกับเรื่องความจริงใจและการดูแลเอาใจใส่ต่อลูกค้าแม้กระทั่งหลังจากที่ทำงานเสร็จแล้วก็ตามทั้งเป็นเรื่องของการบริการต่อลูกค้าและความรับผิดชอบต่อผลของงานด้วย

              ไท : โปรเจคที่เรารับก่อสร้างอาคารโรงงานคืบหน้าไปงวดที่สามแล้ว ผมกำลังจะออกไปดู แต่งวดที่แล้วที่ผู้รับเหมาเขามีปัญหาเรื่องวัสดุผมเคลียร์ให้แล้วเดี๋ยวให้น้องเขาส่งรายละเอียดให้พี่แทนดูอีกที    

              แทน : เขาสั่งวัสดุเองโดยพลการเหรอหรือว่ายังไง? ในสัญญาก็บอกว่าเราจะจัดหาให้       ทำเสียงจริงจังเล็กน้อย

              ไท : ซัพพลายเออร์เขาติดขัดเรื่องส่งของเล็กน้อยเลยล่าช้า แต่ผู้รับเหมาเขารอไม่ได้ทำให้แพลนงานของเขาเสียไปด้วย เขาแจ้งวิศวกรคุมงานน้องเขาเลยโทรมาบอกผม เลยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน ไม่ได้สั่งใหม่ทั้งหมดหรอกครับ                    อธิบายให้พี่ชายเข้าใจ

              แทน : อืม..เกรงว่ามันจะไม่เป็นไปตามสัญญาและเรื่องคุณภาพของวัสดุที่เอามาก่อสร้าง แล้ว.อะไรที่มันติดขัด?

              ไท : ปูนครับ ก็ใช้ของตามที่ระบุในสัญญา ซื้อจากร้านขายวัสดุก่อสร้างใกล้ๆบริเวณนั้นมาใช้ก่อน              อมยิ้มเล็กน้อย    

              แทน : อืม        พยักหน้าเข้าใจ               “ แล้วต้องแก้ไขสัญญาใหม่กับผู้รับเหมามั้ย? “ 

              ไท : ไม่ต้องครับ ผมว่ามันเล็กน้อยและมีเอกสารอื่นๆสนับสนุนอ้างอิงอยู่หมายเหตุเพิ่มเติมเป็นกรณีได้                พูดไปพยักหน้าไป

              แทน : โอเค ถ้าเขายอมรับและไม่มีปัญหาอะไร        พยักหน้าเข้าใจเช่นกัน อมยิ้มเล็กน้อย

              ไท : ครับ                             รับคำสั้นๆพร้อมกับพยักหน้าแล้วอมยิ้ม

              แทน : แล้วจะออกไปเลยเหรอ จะกลับมาทันคุยเรื่องตกแต่งอพาร์ทเมนท์ให้ลูกค้ามั้ย?

              ไท : ครับ สักสิบนาทีก็ว่าจะไปละจะได้กลับมาทัน หรือหากช้าหน่อยคงไม่เกินยี่สิบนาทีจะพยายามมาให้ทันครับ   พูดไปพยักหน้าไป ยิ้มแบบขำๆเล็กน้อย แทนไททำเป็นเหลือบค้อนน้องชาย

              แทน : โอเค้ ถ้างั้น.พี่ก็ไปทำงานละ                     ทำเหลอหลาใส่เล็กน้อย แล้วเดินออกไป

ทองไทยิ้มมองตามพี่ชายจนประตูห้องทำงานถูกปิด แม้เขาจะเป็นผู้บริหารสูงสุดของธุรกิจรับเหมาก่อสร้างแต่เขาก็ยังให้ความเคารพและรับฟังความคิดเห็นของทั้งคุณพ่อและพี่ชาย เขาเรียนจบทางด้านวิศวกรรมศาสตร์และทางด้านบริหารธุรกิจเพื่อให้สอดคล้องกับกิจการของครอบครัวและพยายามอย่างเต็มที่เพื่อประครองธุรกิจที่เกิดจากน้ำพักน้ำแรงของทั้งคุณพ่อกับคุณแม่ให้อยู่รอด จึงพยายามเปิดกว้างทางความคิดในการรับฟังความคิดเห็นของทุกฝ่ายอย่างกว้างขวางแม้บางครั้งในบางความคิดเห็นเขาไม่เห็นด้วยก็ตามถือซะว่ามันคืออีกหนึ่งเหตุผลที่อาจเป็นตัวแปรสำคัญให้เขาได้ฉุกคิดก่อนที่จะตัดสินใจอะไรลงไปไม่ว่าเรื่องใดๆก็ตามซึ่งเป็นการตัดสินใจสำคัญทางธุรกิจ เตรียมตัวและเก็บกระเป๋าเพื่อออกไปดูหน้างานก่อสร้างโรงงานของลูกค้าที่ย่านชานเมืองและยังต้องกลับเข้ามาคุยกับนักออกแบบตกแต่งภายในที่จ้างมาทำงานตกแต่งอพาร์ทเม้นท์ให้ลูกค้าอีกด้วย

                                            // ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ //

       บัวกำลังนั่งเขียนนิยายที่ใต้ร่มมะม่วงในสวนโดยนั่งหลังพิงกับโคนต้นมะม่วง ละสายตาจากงานตรงหน้าเมื่อได้ยินเสียงแม่คุยกับย่าอมยิ้มเล็กน้อยซึ่งพอจะจับใจความที่คุยกันได้..ย่าคงถูกแม่เอ็ดเล็กน้อย ย่าใบเดินเข้ามาในสวนเหมือนอยากช่วยงานตามประสาคนแก่ที่อยู่เฉยๆไม่เป็น  บัวปิดคอมพิวเตอร์แล้ววางไว้ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาแม่กับย่าไม่ใช่เพราะเกรงว่าจะมีปัญหาเพราะแม่กับย่าไม่เคยมีปัญหากัน แต่เกรงว่าย่าจะไม่ยอมออกไปจากสวนเพราะรั้นจะช่วยงานในสวนให้ได้มากกว่า แน่ล่ะ.เพราะนี่เป็นสวนของย่ากับปู่ที่ย่าเองก็เคยทำสวนนี้มาก่อนและบางอย่างที่ยังหลงเหลือก็เป็นน้ำพักน้ำแรงของย่ากับปู่ที่ช่วยกันปลูก

            บัว : คงจะเหงาล่ะสิคะ เพราะว่าไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนที่บ้านฟังย่าบ่น               ทำเหลอหลาพูดกระเซ้าเย้าแหย่ย่าใบ

            ย่าใบ : ใครบอกล่ะ ฉันหางานทำต่างหาก อยากช่วย เห็นว่ามีหลายอย่างต้องทำ        ทำเป็นหน้าขมึงขึงขังใส่หลาน

            บัว : ค่ะ ก็นั่นล่ะ เพราะว่าไม่มีอะไรทำเลยต้องบ่น พอไม่มีใครฟังย่าบ่น เลยต้องหาอะไรทำ     ยิ้มล้อเลียนย่าเล็กน้อย

            ย่าใบ : อย่ามาทำเป็นยอกย้อนใส่ฉันนะ นี่ชักจะยอกย้อนเก่งขึ้นหรือไง ตั้งแต่เมื่อไหร่?        ทำเป็นเคือง

บัวยิ้มรับอย่างเหลอหลา ลัคณาก็ยิ้มที่เห็นว่าบัวแกล้งกระเซ้าเย้าแหย่ย่าใบกระตุ้นอารมณ์คนแก่ให้คลายเหงา..หรือแค่ให้เคืองก็ไม่รู้

            ลัคณา : แม่ไม่ต้องช่วยหรอกค่ะ เดี๋ยวใกล้เสร็จละ ว่าจะไปดูกล้วยน้ำว่าสักหน่อยก็จะเข้าบ้าน จะได้เตรียมอาหารเที่ยง            ยิ้มแล้วหันไปพูดกับบัว         “ ไปช่วยย่าทำอาหารกลางวันดีกว่าลูก เดี๋ยวแม่ตามไป “           ยิ้ม 

บัวทำเป็นอมยิ้มเหลอหลาใส่ย่าใบอีกเห็นทำหน้าเคืองๆงอนๆ

            บัว : แหม..บัวกระเซ้าเย้าแหย่ย่าแก้เหงาเองค่ะ ไปเตรียมอาหารกลางวันกันดีกว่า กลางวันนี้ย่าจะทำอะไรให้กินน้า..    ทำเป็นอ้อนๆประจบ ยิ้ม  

            ย่าใบ : สงสัยคงต้องได้กินไข่เจียวซะละ                          ยังทำเป็นงอนใส่หลานสาว 

ลัคณายิ้ม บัวเองก็ยิ้มรับอย่างเหลอหลา

            บัว : ไข่เจียวฝีมือย่าอร่อยที่สุดในโลก บัวกินทุกวันก็ได้ค่ะ            ยิ้มประจบ      “   เดี๋ยวบัวไปเอาโน๊ตบุ๊คก่อนแล้วค่อยตามไปนะคะ “      ยิ้มแล้วเดินเลี่ยงไปเอาโน๊ตบุ๊คที่วางไว้ใต้ร่มมะม่วงเมื่อครู่

ย่าใบมองตามหลานสาวอย่างงอนๆแล้วค่อยอมยิ้มเล็กน้อยก่อนเดินเลี่ยงกลับไปที่บ้านก่อน ลัคณาอมยิ้มแล้วส่ายศีรษะเบาๆมองไปทางบัวทีมองไปทางแม่สามีที การที่บัวกลับมาอยู่ที่บ้านด้วยก็ดีเพราะย่าใบดูสดชื่นและมีความสุขมากขึ้นเพราะมีบัวเป็นเพื่อนคุยทั้งบัวเองก็ชอบแกล้งพูดกระเซ้าเย้าแหย่ย่าใบอยู่เรื่อยเลยทำให้คนแก่คลายเหงาไปได้เยอะ ที่สำคัญบัวเป็นหลานสาวคนเดียวและย่าใบก็รักบัวมาก ถอนหายใจเบาๆแล้วเดินไปอีกฟากหนึ่งของสวนเพื่อดูต้นกล้วยที่ปลูกไว้

เมื่อเดินตามย่ามาถึงหน้าบ้านบัวก็ถามว่าจะใส่ชะอมไหมจะได้ไปเก็บมาให้ ย่าใบบอกว่าไม่ต้องเพราะรู้ว่าทั้งบัวกับลัคณาไม่ชอบไข่เจียวใส่ชะอมรวมทั้งพจน์ก็ไม่ชอบเหมือนกัน บัวจึงเอาโน๊ตบุ๊คขึ้นไปเก็บบนห้องแล้วลงมาในครัวเพื่อช่วยย่าเตรียมอาหารกลางวัน อาหารกลางวันทำทานกันแค่สามคนส่วนเพื่อนบ้านอีกสองคนกลับไปทานที่บ้านของตัวเองซึ่งก็อยู่ห่างไปไม่กี่ร้อยเมตร บัวกระเซ้าเย้าแหย่ย่าบ้างไม่ถึงกับว่าต่อปากต่อคำมากย่าคงอยากจะมีเพื่อนคุยตามประสาคนแก่เพราะถ้าจะให้ย่าไปบ้านเพื่อนบ้านน่ะเหรอ..ย่าทำสวนดีกว่า ไม่ใช่เพราะว่ามนุษยสัมพันธ์ไม่ดีแต่เป็นเพราะว่าย่าขยันและอยากช่วยแม่กับพ่อทำงานมากกว่าและเป็นสวนของย่าซึ่งย่ารักที่นี่มาก

                                             // ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ //

             ทองทิวกลับมาถึงบ้านตอนบ่ายสามโมงเศษอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เข้าไปที่ห้องอ่านหนังสือ ครู่หนึ่งเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นแล้วหอมก็เดินถือเอาเครื่องดื่มอะไรสักอย่างเป็นน้ำใสๆเข้ามาให้พร้อมกับสุรีพรภรรยาของเขาที่เดินยิ้มตามเข้ามา กล่าวขอบใจและพยักหน้าให้หอมเมื่อเห็นว่าวางแก้วเครื่องดื่มไว้ให้แล้วหอมเดินเลี่ยงออกไป

            ทองทิว : ท่าทางจะสดชื่นนะเนี่ย                   พูดยิ้มๆกับภรรยาแล้วมองไปที่แก้วเครื่องดื่ม

            สุรีพร : สดชื่นค่ะ มีประโยชน์มากด้วย น้ำว่านหางจระเข้         ยิ้ม         “ ลองดื่มก่อนสิคะ “   

ทองทิวทำหน้าฉงนเล็กน้อยตอนที่ภรรยาบอกว่าเป็นน้ำว่านหางจระเข้ครู่หนึ่งก็ขำๆ แต่ก็หยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาดื่ม

            ทองทิว : อื้ม..ก็สดชื่นดี        พูดพร้อมกับพยักหน้าแล้วขำเล็กน้อย     “ แหม..เห็นผมเป็นหนูทดลองเรื่อยเลยหรือไง? “    พูดเสร็จก็ขำ ทำเป็นกระเซ้าเย้าแหย่ภรรยาอย่างเข้าใจว่าเธอหวังดีเรื่องสุขภาพและเขาก็เต็มใจที่จะดื่มเพราะเธอเอาใจใส่ดูแลเพราะเป็นห่วงและหวังดี

            สุรีพร : ไม่หรอกค่ะ เห็นว่ามีประโยชน์เลยทำให้ดื่ม บางอย่างอาจไม่อร่อยหากไม่ชอบก็บอกได้ค่ะ           ยิ้มอ่อนโยน

            ทองทิว : อื้ม.เพราะคุณทำให้และบอกว่ามีประโยชน์ ผมดื่มหมดแหล่ะ        พูดยิ้มๆ พูดเสร็จก็หัวเราะขำๆ 

สุรีพรยิ้ม เขาไม่เคยปฏิเสธตั้งแต่ไหนแต่ไรมาไม่ว่าอะไรที่เธอทำให้เขาทานหรือดื่มเขาจะกินจนหมดไม่ว่าจะอร่อยหรือไม่อร่อยก็ตาม

            สุรีพร : ค่ะ งั้นคุณอ่านหนังสือเถอะ ดิฉันไม่รบกวนคุณละ            พูดเสร็จก็ยิ้มให้แล้วเดินเลี่ยงออกไปปล่อยให้สามีได้ใช้เวลาส่วนตัวของเขา

เดินเลี่ยงลงไปในครัวเพื่อดูอาหารเย็นเพราะวันนี้ทุกคนกลับมารับประทานอาหารเย็นที่บ้านพร้อมหน้ากันชะงักอยู่หน้าห้องครัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงแหน๋นกับหอมแว่วๆมาจากในห้องครัว แม้เสียงที่คุยกันนั้นเหมือนกับว่าอยากจะกระซิบกันซะมากกว่า

            แหน๋น : จริงๆนะ ข่าวลือสดๆร้อนๆเมื่อคืนนี่เอง ยัยตุ๊กโทรมาเมาท์ให้ฟังบอกว่าเจ้านายมันเมาท์กันกับเพื่อนว่าเมื่อคืนมีปาร์ตี้เกย์เล็กๆกัน คู่ขาของคุณไทกลับมาจากเมืองนอก     พูดแบบเสียงกระซิบกระซาบกับหอมเพราะเกรงว่ายายเปจะมาได้ยินเข้าขณะกำลังช่วยกันเตรียมจะทำอาหารเย็นในครัว

            หอม : จริงเหรอ? เชื่อได้หรือเปล่าวะ เท่าที่ได้ยินมานะเจ้านายยัยตุ๊กนั่นไม่ค่อยชอบคุณไทนี่นา   ทำเสียงแทบจะกระซิบกระซาบเหมือนกัน “ เมาท์มอยกันใส่ร้ายคุณไทหรือแปล่า? “

            แหน๋น : ไม่รู้สิ! แต่เห็นมันบอกว่า เจ้านายมันว่าอีกสองสามวันก็เป็นข่าวลือในสังคม  คอยดูสิ!    พูดกระซิบกระซาบไปพร้อมกับพยักหน้าไปอย่างขึงขังไปกับหอม

หอมทำเหลอๆกำลังจะอ้าปากพูดแต่สุรีพรเดินเข้ามาก่อนทั้งคู่ชะงักทำหน้าเหลอๆแล้วรีบเตรียมของทำอาหารเย็นส่วนของใครของเรา

            สุรีพร : ว่าไง? เตรียมอะไรกันไปบ้างแล้ว        ถามอ่อนโยนอย่างใจดีปรกติ      “  แล้วยายเปไปไหนซะล่ะ “        ยิ้ม

            หอม : อยู่หลังบ้านค่ะ กำลังทอดปลาบอกว่าจะทอดเองเพราะหอมกับแหน๋นทอดไม่นุ่ม เดี่ยวไม่อร่อยค่ะ         ยิ้ม

            สุรีพร : จ้ะ            พยักหน้ารับทราบ อมยิ้ม         “ งั้นเตรียมของกันต่อเถอะ “       ยิ้ม ครู่หนึ่งก็เดินเลี่ยงออกไป

เมื่อสุรีพรเดินออกไปแล้วแหน๋นกับหอมก็มองหน้ากันเหลอๆเกรงว่าคุณสุรีพรจะได้ยินเรื่องที่ทั้งสองคุยกันเมื่อครู่จึงต่างคนต่างทำงานของตัวเองไปเพราะอีกเดี๋ยวยายเปก็คงเข้ามาเก็บเรื่องไว้พูดกันตอนก่อนนอนจะดีกว่า

สุรีพรเดินทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยมานั่งลงที่ห้องนั่งเล่นกับเรื่องที่ได้ยินแหน๋นกับหอมคุยกันเมื่อครู่ถอนหายใจเบาๆ ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงรถของลูกสะใภ้แล่นเข้ามาภายในบริเวณบ้านจึงเดินออกไปรอรับที่หน้าบ้าน นิยะดายิ้มเมื่อเห็นว่าคุณแม่สามีมายืนรออยู่

            สุรีพร : เหนื่อยมั้ยลูก?                    ถามลูกสะใภ้อย่างอ่อนโยน

            นิ :  นิดหน่อยค่ะ ว่าจะกลับเข้าออฟฟิศอีกแต่คุณแทนบอกว่าให้กลับบ้านเลยดีกว่า      ยิ้ม

            สุรีพร : จ้ะ จะได้พักผ่อนมากๆ ป่ะขึ้นไปอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่าจะได้สดชื่น  

            นิ : ค่ะ  ทำธุระเสร็จแล้วนิจะลงมานั่งคุยกับคุณแม่นะคะ       

สุรีพรรับคำว่าจ้ะพร้อมกับยิ้มอ่อนโยนนิยะดาจึงเดินเลี่ยงขึ้นไปบนห้องเพื่อทำธุระส่วนตัว เธอรักและภูมิใจในตัวลูกสะใภ้ทั้งครอบครัวของ เธอก็พอจะรู้จักกับครอบครัวของลูกสะใภ้ในระดับหนึ่งและดีใจเมื่อทราบว่าแทนกับนิชอบพอกัน ทั้งอุปนิสัยใจคอของลูกสะใภ้ถือว่าเป็นเด็กดีทีเดียวและยังช่วยทำงานของครอบครัวด้วย ยิ้มครู่หนึ่งก็เดินเลี่ยงไปที่ครัวเพื่อดูเครื่องดื่มไว้รอ

                                          // ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ //

            เจษขับรถมารับบัวที่บ้านเพื่อไปที่ร้านหมูกระทะในอำเภอ เขาทำงานในตัวอำเภอแต่เลิกงานก็ขับรถมาราวเกือบสิบกิโลเมตรเพื่อรับบัวที่บ้านตามที่ได้นัดกันไว้ หมู่บ้านที่เขาพักอาศัยอยู่กับครอบครัวอยู่ห่างจากบ้านของบัวไปราวสี่กิโลเมตร ย่าใบละสายตาจากกองผักในมือเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์ที่เริ่มจะคุ้นแล้วว่าเป็นของใครแล่นมาจอดบริเวณรั้วหน้าบ้าน พจน์พ่อของบัวเดินออกมาพอดีเพื่อจะไปที่สวนหลังจากที่พึ่งเลิกงานแล้วกลับมาถึงบ้านเช่นกัน เจษยกมือไหว้ทักทายทั้งคู่อย่างสุภาพไม่ทันไรบัวก็ลงมา

            บัว : ป่ะ ไปกันเถอะ                           ยิ้ม พูดกับเจษ

            ย่าใบ : อ้าว ไม่ชวนเพื่อนนั่งแล้วหาน้ำหาท่าให้เพื่อนดื่มก่อนเหรอ?  

            บัว : ไม่หรอกค่ะ ยังไงก็ต้องออกไป แต่เดี๋ยวก็กลับมาละ                  ยิ้ม

            ย่าใบ : เอ๊ะ ยังไงแม่บัว หมู่นี้ชักจะพูดจาวนไปวนมาและยอกย้อนซะเรื่อย            ทำเป็นงง

พจน์ยิ้มปนขำเล็กๆ

            พจน์ : ไปเถอะลูก จะได้ไม่กลับมาเย็นมากนัก    พูดกับทั้งบัวและเจษ    “ ขับรถดีๆนะ “   พูดกับเจษอย่างใจดี

            เจษ : ครับ คงไม่กลับดึกกันครับ ทานหมูกระทะเสร็จก็กลับ     ยิ้ม      “  งั้นผมขอตัวนะครับ  “     พูดพร้อมกับยกมือไหว้ทั้งพจน์กับย่าใบแล้วพาบัวเดินไปขึ้นรถ

พจน์ยิ้มมองตามรถของเจษที่พาลูกสาวออกไปข้างนอกครู่หนึ่งก็เดินเลี่ยงออกไปที่สวนส่วนย่าใบก็แอบเหลือบตามเช่นกัน

             ทั้งคู่มาที่ร้านหมูกระทะแห่งหนึ่งอยู่บริเวณรอบนอกของตัวอำเภอลูกค้าไม่ค่อยเยอะและบรรยากาศเงียบสงบดีซึ่งเจษกับเพื่อนร่วมงานเคยมาทานที่นี่กันบ้าง  บัวนั่งรอที่โต๊ะอย่างเดียวเพราะเจษคอยบริการและเป็นคนที่ลุกไปตักอาหารมาให้  ทั้งคู่คุยกันไปอย่างคุ้นเคยเพราะเป็นเพื่อนกันมาก่อนแม้ภายหลังต่างแยกย้ายไปเรียนและไปทำงานจนกระทั่งกลับมาเจอกันที่บ้านอีกครั้ง เจษมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าขณะที่เธอกำลังก้มหน้าเพื่อตักอาหารในจาน ผู้หญิงที่เขาเคยแอบชอบแต่ไม่เคยได้บอกแม้แต่สักครั้งเดียวจนกระทั่งเรียนจบมัธยมแล้วแยกย้ายกันไปเรียนต่อ จนตอนนี้เขารู้สึกว่าความรู้สึกเดิมๆมันวนกลับมาอีกครั้ง ยิ้ม เมื่อบัวตักอาหารเข้าปากแล้วมองมาที่เขาพอดีขณะกำลังเคี้ยวอาหารในปากนั้นบัวก็อมยิ้มให้ เจษยิ้มปนขำแล้วจึงตักอาหารทานบ้าง ทานอาหารกันไปคุยกันไปอย่างสนิทใจเหมือนเดิม

            เจษขับรถมาส่งบัวที่หน้าบ้านราวทุ่มครึ่งบัวกล่าวขอบใจที่เลี้ยงหมูกระทะและบอกว่าครั้งถัดไปเดี๋ยวบัวเป็นฝ่ายเลี้ยงตอบแทน เจษยิ้มมองตามบัวที่เปิดประตูรถแล้วไปยืนรอส่งเขาตรงรั้วหน้าบ้านครู่หนึ่งจึงขับรถออกไป เมื่อเจษขับรถออกไปแล้วบัวจึงเดินเข้าบ้านและเมื่อเดินเข้ามาภายในบ้านก็เห็นว่าทั้งพ่อกับแม่และย่ากำลังดูรายการทีวีกันอยู่ ได้ยินเสียงแม่ทักว่ากลับมาแล้วเหรอบัวยิ้มรับคำว่าค่ะแล้วเดินเลี่ยงขึ้นบ้านไปสักครู่ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนุ่งผ้าถุงลงมาอาบน้ำที่ห้องน้ำด้านล่างเพื่อเตรียมตัวจะทำงานของตัวเองต่อ

                                            // ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ //

            สุรีพรกำลังจะเดินขึ้นไปบนบ้านเพื่ออาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังรับประทานอาหารเย็นเสร็จและนั่งคุยกับลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้และสามีได้สักพักก็เห็นว่าไทลูกชายคนเล็กกำลังเดินลงบันไดมาพอดีพร้อมกับการแต่งตัวเหมือนกำลังจะออกไปข้างนอก

            สุรีพร : ไปข้างนอกเหรอลูก?                ยิ้ม ถามลูกชายอ่อนโยนปรกติ

            ไท : ครับ แต่กลับไม่ดึกเพราะว่าพรุ่งนี้ว่าจะเข้าไปที่หน้างานก่อสร้างของลูกค้าอีกครับ     ยิ้มอารมณ์ดีให้คุณแม่  “ ไม่ต้องรอนะครับ “  บอกคุณแม่เพราะเขาไม่ต้องการให้มารอเขาดึกๆเพราะเป็นห่วงเรื่องสุขภาพ

            สุรีพร : จ้ะ ขับรถดีๆนะลูก              ยิ้มอ่อนโยน

แทนไทรับคำว่าครับแล้วเดินออกไป สุรีพรมองตามหลังลูกชายไปอย่างทั้งรักและเป็นห่วงและเมื่อนึกไปถึงเรื่องที่แหน๋นกับหอมคุยกันเมื่อตอนเย็นก็ถอนหายใจเล็กน้อย เธอมั่นใจในตัวลูกและยอมรับไม่ว่าเขาจะเป็นอะไรหรือยังไงแต่เป็นห่วงเขามากกว่าที่ต้องทำงานหนักแล้วยังต้องรับมือกับข่าวลือข่าวลือซุบซิบในวงสังคมแต่ก็เห็นว่าเขาเฉยๆและรับมือกับมันได้ดี..แต่ก็ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วในใจเขานั้นอึดอัดหรือลำบากใจขนาดไหน ยืนอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงรถยนต์ของไทแล่นพ้นประตูรั้วหน้าบ้านไปจึงเดินขึ้นบ้าน

            ทองทิว : มีอะไรหรือเปล่าคุณ       ถามภรรยาเมื่อกำลังจะเข้านอนและเห็นว่ายังไม่เดินมานั่งที่เตียงเพราะดึกมากแล้วและสังเกตุเห็นว่าเหมือนกำลังมีเรื่องอะไรไม่สบายใจ

            สุรีพร : อืม..     ถอนหายใจเบาๆ     “   ไม่มีอะไรหรอกค่ะ กำลังคิดว่าอยากจะไปพักผ่อนต่างจังหวัด “

            ทองทิว : อาทิตย์หน้าค่อยไป ดูลูกๆก่อนว่าเขาจะว่างกันไหม หากไม่ก็ไปกันสองคน      พูดกับภรรยาอย่างเห็นด้วยเล็กๆ

            สุรีพร : ค่ะ คิดว่าอาทิตย์หน้าตาแทนกับหนูนิคงไปบ้านหนูนิกันเห็นบอกว่าจะมีงานแต่งงานของญาติหนูนิเขา ส่วนตาไทคง..จะนัดกับเพื่อนๆ          พูดไปทำหน้าคิดไป

            ทองทิว : งั้นก็ไปกันสองคน แล้วคุณอยากไปที่ไหน คิดดูหรือยัง?            ยิ้มเล็กน้อย

สุรีพรถอนหายใจเสียงดังเล็กน้อยเหมือนกำลังคิดและบอกว่ายังเลย ทองทิวยิ้มมองภรรยาครู่หนึ่งจึงบอกให้มานอนพักผ่อนแล้วค่อยคุยกันอีกครั้ง สุรีพรถอนหายใจเบาๆอีกแล้วจึงเดินมาที่เตียง

                                          // ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ //

            “ ปอ พรรำไพ ตระการพล “ กลับมาถึงคอนโดตอนเกือบห้าทุ่ม เธอทำงานที่ธนาคารแห่งหนึ่งที่มีสาขาในห้างสรรพสินค้า เมื่อมาถึงก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วต้มบะหมี่ ขณะกำลังจะทานบะหมี่ก็ชั่งใจครู่หนึ่งคิดว่าแม้จะดึกมากแล้วในตอนนี้บัวคงยังไม่นอนคงกำลังเขียนนิยาย หยิบโทรศัพท์มาลองแชทข้อความไปถามก่อนวางโทรศัพท์ลงแล้วกินบะหมี่ครู่หนึ่งมีสายเรียกเข้าเมื่อหยิบโทรศัพท์มาดูก็ยิ้มเมื่อสายนั้นคือบัว เธอกับบัวไม่ได้คุยกันทุกวันเพราะเลิกงานค่อนข้างดึกและในตอนกลางวันเธอก็ทำงานยุ่งส่วนบัวก็ทำสวนบ้างทำงาน ของตัวเองบ้าง เธอกับบัวเคยทำงานร่วมกันที่ธนาคารสาขาแห่งหนึ่งแล้วภายหลังเธอต้องย้ายมาทำในสาขาที่ห้างสรรพสินค้าแทนแต่เป็น   เพื่อนที่สนิทและคบหากันเรื่อยมาจนกระทั่งในภายหลังบัวได้ลาออกแล้วกลับไปอยู่ที่บ้านเกิด คุยกันถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันอยู่ครู่หนึ่งก็ วางสายเพราะไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของบัวและได้นัดกันไว้ว่าเดือนหน้าเธอจะลาพักร้อนหนึ่งวันบวกกับวันหยุดนักขัตฤกษ์เพื่อไปเยี่ยม   บัวที่บ้าน ยิ้มถอนหายใจอย่างรู้สึกดีแล้วทานบะหมี่ต่อ

                                            // ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ //

            ตอนบ่ายแทนไทกับทองไทและนิยะดาพร้อมด้วยเลขามีนัดกับนักออกแบบตกแต่งภายในอีกครั้งหลังจากที่เมื่อวานถูกโทรมายกเลิกนัดโดยถูกให้เหตุผลว่าประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เล็กน้อย หนึ่งในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์นั้นคืออพาร์ทเม้นท์เพื่อขายหรือเช่าซึ่งโครงการใหม่ที่กำลังจะดำเนินการก็ได้ใช้บริการบริษัทรับออกแบบตกแต่งภายในที่ร่วมงานกันมาหลายโครงการมาทำงานให้ เมื่อทองไทเปิดประตูและเดินเข้าภายในห้องประชุมกรรมการก็เห็นว่า “ คุณอาร์ต ดนัย โทณะกุล “ นักออกแบบตกแต่งภายในที่ร่วมงานกันมาหลายงานมาพร้อมกับคู่หูคนใหม่และถูกแนะนำให้รู้จักว่าเป็นน้องสาว  “ คุณแอ๋ม หทัยชนก โทณะกุล “  ทองไทยกมือรับไหว้เมื่อทั้งสองพี่น้องนักออกแบบตกแต่งภายในยกมือไหว้ทักทายลูกค้าอย่างสุภาพและหลังจากนั้นก็เห็นว่านักออกแบบตกแต่งภายในสาวสวยที่นอกจากจะแต่งตัวสวยแล้ว ไอเดียและวาจายังฉะฉานดูปราดเปรียวทีเดียว และได้รับการบอกกล่าวจากพี่ชายของเธอว่าครึ่งหนึ่งของงานที่นำมาเสนอในวันนี้เป็นไอเดียของเธอ เกือบจะทุกอย่างที่โอเคแต่ยังต้องปรับเปลี่ยนจุดที่ทั้งแทนไทกับทองไทยังไม่โอเคและนักออกแบบตกแต่งภายในทั้งสองรับปากว่าจะรีบแก้ไขแบบและมานำเสนองานอีกครั้งให้เร็วที่สุด

            แทน : เดี๋ยวพี่กับนิจะไปงานแต่งงานของน้องสาวเพื่อนว่าจะกลับบ้านกันเลย     บอกน้องชายหลังออกมาจากห้องประชุม

            ไท : ครับ                    พยักหน้ารับทราบ ยิ้ม

            นิ : วันนี้มีนัดแฮงค์เอาท์ที่ไหนหรือเปล่า?                  ถามทองไทยิ้มๆ

            ไท : ไม่มีครับ              ยิ้ม        “    อืม..หากพวกพี่ไม่อยู่..งั้นผมกลับบ้านเร็วไปทานอาหารเย็นเป็นเพื่อนคุณพ่อคุณแม่ดีกว่า “          ยิ้ม

            แทน : อื้ม..งั้นพวกพี่ไปนะ      พยักหน้ารับทราบที่น้องชายบอกแล้วกันไปทางภรรยา    “ ป่ะ “  พยักหน้าพร้อมกับอมยิ้ม

ทองไทมองตามหลังพี่ชายกับพี่สะใภ้ที่เดินไปที่ห้องทำงานของตัวเองเพื่อเก็บของครู่หนึ่งจึงเดินไปที่ห้องทำงานของตัวเองเพื่อทำงานต่อ

                                            // ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ ℘ //

ข้อความนี้ถูกเขียนใน นิยาย คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.