นิยาย ö เมื่อบัวบานรัก ö ตอนหก

                                                  // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //

            สายวันถัดมาบัวลงมาก็ไม่เห็นว่าย่าอยู่บ้านคิดว่าคงเข้าไปในสวนจึงตามไปเห็นกำลังตัดกิ่งต้นฝรั่งอยู่ส่วนแม่อยู่ไม่ห่างกันเท่าไหร่ สองสามวันที่บัวไม่อยู่ย่าคงมาช่วยแม่ทำงาน ยืนมองย่าอยู่ครู่หนึ่งก็เดินอมยิ้มเข้าไปหา

            บัว : ไม่ต้องทำจ้ะ บัวทำเอง เดี๋ยวบัวไปเปลี่ยนชุดก่อนแล้วค่อยกลับมา   บอกย่าเพราะเป็นห่วง 

            ย่าใบ : ไม่เป็นไร ย่าทำได้ แดดยังไม่ร้อนเท่าไหร่             บอกหลานสาว    “  พึ่งลงมาเหรอ? กินข้าวหรือยัง?  “

บัวเหล่ไปทางแม่ก็เห็นว่าแม่อมยิ้มและตัดกิ่งต้นฝรั่งไปพลางเหลือบมาทางบัวกับย่า

            บัว : ยังจ้ะ ยังไม่ได้เข้าไปดูในครัวเลย ลงมาไม่เห็นย่าเลยตามมาดู        เหลือบย่าครู่หนึ่ง          “ แล้ว..มีอะไรกินบ้างเหรอจ๊ะ ย่าช่วยไปดูให้บัวได้มั้ย?  “    อมยิ้มเล็กน้อยและทำเหลอๆ

            ย่าใบ : ก็อยู่ในหม้อในครัวนั่นแหล่ะ ไปดูสิ ย่าทำตั้งเยอะ แม่เราก็ทานแค่เล็กน้อย                  พูดไปพลางดูต้นฝรั่งไปโดยไม่หันไปมองบัว 

            บัว : หืม…บัวอยากให้ย่าช่วยไปดูให้น่ะค่ะ แล้วก็.อยากทานไข่เจียวฝีมือย่าด้วย ไปกรุงเทพฯตั้งหลายวัน…            ประโยคท้ายลากเสียงยาวพร้อมกับทำหน้าอ้อนใส่ย่าใบ 

ย่าใบเหลือบหลานสาวที่ทำยึกยัก รู้ว่าแกล้งทำเพราะอยากให้เธอออกไปจากสวน ถอนหายใจเหลือบมองบัวครู่หนึ่งก็เดินกลับไปที่บ้าน  บัวอมยิ้มมองตามย่า

            ลัคณา : สองสามวันที่หนูไม่อยู่คงเหงามั้ง เลยหาอะไรทำ  แม่บอกหลายครั้งก็ไม่ฟัง        พูดไปพร้อมกับส่ายศีรษะเมื่อพูดถึงแม่ของสามี  พูดเสร็จก็อมยิ้ม

บัวยิ้มกับสิ่งที่แม่พูดแล้วบอกว่าจะกลับไปที่บ้านเพื่อทานข้าวแล้วเดี๋ยวจะกลับมาช่วยแม่ทำงาน  พูดเสร็จก็เดินออกจากสวนไป 

                                                // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //

            ทองไทเคาะประตูห้องทำงานของพี่ชายแล้วเปิดเข้ามาเลยก็เห็นว่ากำลังนั่งก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสาร เดินมานั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกันครู่หนึ่งแทนไทเซ็นเอกสารจึงเงยหน้าขึ้นมาเพื่อคุยกับน้องชาย ทั้งคู่คุยกันเรื่องรับเหมาก่อสร้างงานขยายรีสอร์ทที่เขาใหญ่และทองไทบอกว่าจะไปดูพื้นที่ก่อนก่อสร้างเพราะครั้งก่อนที่ไปคุยกับลูกค้าแพลนงานกำหนดเร็วเข้ามาเล็กน้อย  แทนไทบอกว่าให้ไปวันเสาร์นี้เพราะครอบครัวมีแผนไปเขาใหญ่กันสุดสัปดาห์ถือว่าไปพักผ่อนด้วยกัน ทองไทชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบตกลงแต่ปนไม่ค่อยแน่ใจ

              แทน :  พี่ว่าอยากจะทำบุญให้ยายนาด้วย เดี๋ยวพี่กับนิจะไปซื้อของเอง      มองหน้าน้องชายเหมือนกำลังคิดตามสิ่งที่เขาพูดก็พูดต่อ    ”  ตั้งแต่งานศพของยายนาเราก็ไม่ได้ไปที่นั่นกันอีก.เลยถือโอกาสนี้ไปทำบุญให้ยายนาแกด้วย ” 

             ไท : ครับ ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันแต่…ไม่แน่ใจเรื่องงานเลยไม่ได้คุยกับพี่เรื่องนี้  

            แทน : อื่้ม งั้นเดี๋ยวเรื่องซื้อของพี่กับนิจะจัดการเอง แต่หากวันนั้นไทไม่ว่างหรือไม่สะดวกยังไงค่อยคุยกันอีกทีแล้วกัน              พูดไปพยักหน้าไปเข้าใจน้องชาย 

            ไท : ครับ                 รับคำสั้นๆพร้อมกับพยักหน้า  แล้วขอตัวกลับออกไปทำงาน

เมื่อออกจากห้องทำงานของพี่ชายทองไทก็ตรงมาที่ห้องทำงานของพี่สะใภ้ต่อเห็นว่ากำลังยุ่งอยู่เช่นกัน นิยะดายิ้มละสายตาจากโน๊ตบุ๊ครอให้ทองไทนั่งลง

            นิ : มีอะไรให้พี่ทำเพิ่มเหรอ?                  ถามยิ้มๆ กึ่งแซวเล็กน้อย

            ไท : นิดหน่อยครับ            ขำเล็กน้อยแล้วยิ้ม     “  พี่นิดูรายงานสเตทเม้นท์ของก่อสร้างหรือยังครับ?  ” 

            นิ : กำลังดูอยู่จ้ะ  คิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร เห็นบัญชีเขาบอกว่ากำลังเรียกเก็บค่าก่อสร้างงวดก่อนจากลูกค้าอยู่ สัปดาห์หน้าก็จะได้ละ

            ไท : ครับ            รับคำสั้นๆ ทำหน้าคิดเล็กน้อย

            นิ : แต่ส่วนตัวพี่ๆคิดว่าอยากใช้เงินของอสังหาฯดีกว่าขอวงเงินเพิ่มจากแบงค์  กู้จากอสังหาฯและอสังหาฯก็ได้ดอกเบี้ย         พูดไปพยักหน้าไป มองหน้าไทเล็กน้อยแบบสงสัย      “ หรือว่าไทกำลังจะได้โปรเจคใหญ่อีก “

            ไท : อืม… ยังไม่ชัวร์ครับ          ถอนหายใจ     “ แต่ค่อนข้างจะโอเค “      ยิ้ม  

            นิ : งั้นเดี๋ยวพี่ลองคุยกับแบงค์ไว้ เกริ่นๆไว้เผื่อเหลือเผื่อขาด         ยิ้ม     “ แต่สำหรับของรีสอร์ทโอเค “       ยิ้ม      “  แล้วจะไปดูหน้างานเมื่อไหร่?  “

            ไท : เสาร์นี้ครับ ก็ไปพร้อมกับไปพักผ่อนกัน ผมคุยกับพี่แทนเมื่อครู่

            นิ : อื้ม..ดีสิ ไปพร้อมกันนี่แหล่ะดีละ ไปพักผ่อนด้วยกัน  คุณแทนอยากไปทำบุญให้ยายนาด้วย

            ไท : ครับ  แต่ผมไม่แน่ใจเรื่องไปทำบุญนะครับ บอกพี่แทนแล้ว  

นิยะดาอมยิ้มรับคำสั้นๆว่าจ้ะแบบเข้าใจคุยกันครู่หนึ่งทองไทก็ขอตัวกลับไปออกไป  เมื่อกลับเข้ามาที่ห้องทำงานของตัวเองทองไทก็ทำหน้าคิดเล็กน้อยเรื่องจะไปทำบุญให้ยายนา  เขาเองก็เห็นด้วยกับพี่ชายและพี่สะใภ้แต่ติดปัญหาเรื่องงานแล้วนึกไปถึงเร่ื่องทำบุญเสร็จและแวะเยี่ยมครอบครัวของบัว นึกถึงที่เมื่่อวันก่อนไปส่งบัวที่ท่ารถดูท่าทางบัวเองก็คงจะเคืองเขาพอสมควร  แต่ก็คิดว่าช่างเถอะหากบัวจะรู้สึกแย่กับเขาเพราะบัวก็ซุ่มซ่ามจริงแล้วยังจำเขาได้  และถึงยังไงก็ไม่ได้เจอกันบ่อยๆอยู่แล้ว

                                                 // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //

            ตอนเย็นขณะบัวกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านหันไปมองเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์ของเจษแล่นมาจอดที่ริมรั้ว  บัววางสายยางแล้วเดินไปปิดก๊อกน้ำแล้วเดินตรงเข้าไปในบ้านเพื่อเอาน้ำดื่มมาให้เจษ  เมื่อเดินออกมาก็เห็นว่าเจษนั่งรออยู่ที่แคร่เล็ก  เจษทำเป็นถามหาของฝากจากกรุงเทพฯเพื่อเย้าแหย่บัว บัวยิ้มและบอกว่าไม่มีซึ่งก็ไม่มีจริงๆไม่ได้ซื้อของมาฝากเจษเพราะเจษเองก็ไปกรุงเทพฯหลายครั้ง

            เจษ : วันหยุดนี้ต้องไปอบรมที่กรุงเทพฯ          นิ่งครู่หนึ่ง มองหน้าบัว     “ ไปช้อปเองก็ได้ “      ทำหน้าเหลอใส่บัว

            บัว : ดีแล้ว เลือกเองจะได้ของที่ถูกใจ          ยิ้ม พูดไปตามน้ำ       “ เลือกของให้ใครไม่เป็น เกรงว่าจะไม่ถูกใจ “    เฉไฉต่อ 

            เจษ : ไม่รู้ใจกันบ้างเลย                   เย้าแหย่ต่อ  ยิ้ม

            บัว : เอ้า! ก็รีบหาคนรู้ใจซะสิ ป่านนี้ละ               รับมุกต่อ พูดไปแบบไม่ได้คิดอะไร ยิ้ม

เจษนิ่งหุบยิ้มลงเล็กน้อยมองบัว  บัวก็พอจะรู้ตัวจึงทำหน้าเหลอๆเหลือบมองเจษเล็กน้อยแล้วเฉไฉมองไปทางอื่น

            เจษ : อืม.  ก็กำลังมอง..อยู่เหมือนกัน          พูดเสียงต่ำลง จริงจังเล็กน้อยและยังมองบัว

บัวเหลือบมองเจษแล้วมองไปทางอื่นชักจะทำสีหน้าไม่ถูก แล้วกลับเข้าสู่อาการปรกติ

            บัว : อื้ม ขอให้เจอเร็วๆ แล้วจะรีบเข้าไปทำความรู้จัก..คนที่โชคดีคนนั้น     ประโยคท้ายเสียงต่ำ ทำหน้าล้อเลียนใส่เจษเล็กน้อย ยิ้ม

เจษอมยิ้มและยังมองบัวแบบจริงจัง แต่บัวยังทำหน้าเหลอไม่รู้ไม่ชี้แม้จะเห็นสีหน้าและแววตาที่ชัดเจนแบบนั้นของเจษแล้ว  ลัคณาเดินเข้ามาในบ้านหลังจากกลับจากสวนและเก็บผักมาให้แม่สามีทำอาหารเย็นด้วย อมยิ้ม

            ลัคณา : พ่อเจษ พึ่งจะกลับเหรอ? ทานอาหารเย็นด้วยกันสิ          ถามเพราะเห็นว่าเจษพึ่งมาถึง สามีเธอกลับมาถึงบ้านก่อนนั้นได้สักพักละ

            เจษ : ขอบคุณมากครับแต่วันนี้คงต้องขอปฏิเสธอีกครั้ง จะพาพ่อไปงานแต่งงานของคนรู้จักที่ต่างอำเภอน่ะครับ                  

            ลัคณา : อ๋อ จ้ะ        ยิ้ม     “  โอกาสหน้าก็ได้ งั้นคุยกันตามสบายนะ แม่เข้าไปในครัวก่อน  “   บอกทั้งคู่แล้วเดินเข้าไปในบ้าน

            บัว : เดี๋ยวกลับมาจากกรุงเทพฯค่อยเลี้ยงหมูกระทะ           ยิ้ม 

            เจษ : ได้ อย่าลืมล่ะ ถือว่านัดแล้วนะ คอนเฟิร์มนัดแล้วด้วย         พูดพร้อมกับจ้องเขม็งที่บัว  บัวยิ้มพยักหน้า    “ งั้น กลับละ เดี๋ยวพ่อจะรอ “   

            บัว : จ้ะ                ยิ้ม ลุกขึ้นยืนมองเจษที่เดินไปขึ้นรถ จนได้เสียงรถยนต์ของเจษค่อยๆแล่นออกไปจึงจะเดินเข้าไปในบ้านเพื่อช่วยแม่กับย่าทำอาหารเย็น ย่าใบเดินออกมาพอดี

            ย่าใบ : เอ้า! พ่อเจษล่ะ กลับแล้วเหรอ? ไม่ชวนอยู่ทานข้าวด้วยกัน             มองไปที่หน้าบ้าน

            บัว : กลับไปแล้วจ้ะ มีธุระ             ยิ้ม       “ ไม่ต้องชวนทุกครั้งก็ได้ เจษเขาเกรงใจ “ 

            ย่าใบ : เกรงใจอะไรคนกันเอง มาเยี่ยมมาหากันก็ชวนกินข้าวกินปลาด้วยกัน   ถอนหายใจเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปในครัว

บัวเลิกคิ้วสูงทำหน้าเหลอยืนอมยิ้มอยู่ครู่หนึ่งก็เดินตามย่าเข้าไปเพื่อช่วยทำอาหารเย็น บางทีเจษก็แค่ตั้งใจแวะมาเพราะบ้านอยู่ไม่ไกลกัน  ไม่ใช่แต่เจษที่ย่าชวนทานอาหารด้วยหากเพื่อนบ้านมาเยี่ยมมาหาย่าก็ชวนเป็นปรกติตามประสาคนแก่ใจดีจะได้มีเพื่อนร่วมวงกินข้าวด้วย  ไม่ใช่แต่ย่าหรอกที่ชวนเพื่อนทานข้าวเพื่อนบ้านคนอื่นก็เช่นกันเป็นเรื่องปรกติเพราะความใกล้ชิดสนิทสนม

                                          // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //

            สองวันถัดมาแหน๋นเดินยิ้มร่าถือน้ำยาเช็ดกระจกกับผ้าจะไปเช็ดกระจกหน้าต่างที่ห้องรับแขกเดินสวนกันกับหอมที่กำลังถือตะกร้าผ้าจะเอาไปซัก หอมทำหน้างงแปลกใจเล็กน้อยว่าแหน๋นร่าเริงอะไรดูอารมณ์ดีมากกว่าปรกติ  แหน๋นบอกว่าได้ไปเขาใหญ่กับยายเปส่วนหอมต้องอยู่ดูแลบ้านและคุณเอ็มกับคุณฝนหลานคุณทิวที่จะมาค้างที่บ้านให้  หอมเม้มปากถอนหายใจแบบอิจฉาที่แหน๋นจะได้ไปเขาใหญ่ แหน๋นยิ้มหวานให้ปนทำเป็นเยาะเย้ยเล็กน้อยแล้วเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

            สุรีพร : ขอบใจจ้ะ           ยิ้ม กล่าวขอบใจยายเปที่ยกน้ำว่านหางจระเข้มาให้ที่ห้องนั่งพักผ่อน   

            ยายเป : ให้หอมหรือแหน๋นไปช่วยถือของให้ก็ได้นะคะ งานบ้านไม่ต้องเป็นห่วง            บอกคุณสุรีพรเพราะอีกสักพักก็จะออกไปหาซื้อของฝากกับสารัตน์    

            สุรีพร : ไม่เป็นไรจ้ะ  ถือได้                ยิ้ม      “  คงไม่ซื้อพวกที่เป็นของหนักอะไร เป็นพวก..ผ้าแพรหรือเสื้อผ้าสำหรับสวมใส่นั่นล่ะ ใช้ประโยชน์ได้  “          พูดไปทำท่าคิดตามไปด้วย  ยิ้ม

            ยายเป : ค่ะ                           ยิ้ม

            สุรีพร : พรุ่งนี้ค่อยจัดกระเป๋า อาจจะซื้อเสื้อให้คุณทิวอีกสักตัวสองตัว              

ยายเปยิ้มรับคำว่าค่ะ ครู่หนึ่งก็เดินเลี่ยงออกไปเพื่อไปเก็บของในห้องครัวปล่อยให้คุณสุรีพรนั่งพักผ่อนอ่านนิตยสารต่อเพื่อรอสารัตน์มารับ  เมื่อเข้ามาในครัวได้ครู่หนึ่งหอมเดินเข้ามาเพื่อหาน้ำดื่มและทำเป็นงอนใส่ยายเปเล็กน้อยที่ไม่ได้ไปเขาใหญ่ด้วยแต่ยายเปทำไม่สนใจ หอมยังทำเป็นงอนและทำสายตาเหวี่ยงๆเล็กน้อยยายเปรู้ตัวเลยปลอบใจไปว่าที่ให้แหน๋นไปเพราะแหน๋นพูดมากหากปล่อยให้อยู่กับคุณเอกคุณฝนเกรงว่าจะทำให้รำคาญ  เอาไว้ไปพักผ่อนครั้งต่อไปค่อยผลัดกันไปนั่นล่ะพูดเสร็จก็ส่ายศีรษะไปด้วยเล็กน้อยเก็บของต่อ แต่หอมยังทำเป็นเคืองแต่ครู่หนึ่งก็ช่วยยายเปเก็บของพร้อมกับทำหน้าเคืองใส่ยายเปไปด้วย

            ตอนเย็นในเวลาทานอาหารเย็นที่บ้าน แทนไทบอกน้องชายว่าวันเสาร์จะเข้าไปดูหน้างานที่รีสอร์ทด้วย แต่ทองไทบอกพี่ชายว่านัดกับวิศวกรอีกสองคนและทั้งสองคนนั้นจะพักที่รีสอร์ทแห่งนั้นและยังบอกกับทุกคนว่าหากงานไม่เสร็จก็จะไม่ไปทำบุญให้ยายนาและบ้านของบัวกับทุกคนซึ่งทุกคนพยักหน้าเข้าใจ

                                            // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //

             บัว : พรุ่งนี้จะทำของว่างอะไรไว้รับแขกเหรอจ๊ะ?         ถามย่าเมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จและมานั่งช่วยเด็ดก้านผักได้ครู่หนึ่ง บัวช่วยงานพ่อกับแม่อยู่ในสวนตั้งแต่เช้าหลังจากทานข้าวเสร็จใส่ปุ๋ยต้นแก้วมังกรเสร็จก็ไปช่วยงานในสวนกล้วยซึ่งไม่มีอะไรมากจึงบอกบอกพ่อว่าจะกลับเข้าบ้าน เมื่อเดินเข้ามาเห็นย่านั่งเด็ดก้านผักที่เหลือจากคัดส่งตลาดจึงบอกย่าว่าจะอาบน้ำและเปลี่ยนเสื่้อผ้าแล้วลงมาช่วยย่า

            ย่าใบ : ก็คงไม่ต้องทำอะไรมากหรอกมั้ง ผลไม้ที่สวนเราก็มี ก็กินผลไม้กันนั่นล่ะ       พูดไปพร้อมกับเหลือบมองบัวเล็กน้อยแล้วเหลือบกลับ

บัวพยักหน้ารับทราบสิ่งที่ย่าพูดพร้อมกับบอกว่าอืม ทำท่าคิดเพราะอดที่จะเป็นกังวลเล็กน้อยไม่ได้เกรงว่าเขาจะหาว่าต้อนรับขับสู้ไม่ดีเพราะตอนที่บัวไปที่บ้านของคุณทองทิวกับคุณสุรีพรได้รับการดูแลอย่างดี   ย่าใบเหลือบที่บัวอีก

            ย่าใบ : ทำไมเหรอ?          ถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าหลานสาวกำลังคิดเหมือนมีกังวลเล็กน้อย

            บัว : บัวเกรงว่าเขาจะหาว่าเราต้อนรับขับสู้ไม่ดีน่ะจ้ะ คราวก่อนบัวไปที่บ้านคุณทองทิวเขาดูแลต้อนรับบัวอย่างดีเลย          

            ย่าใบ : ของที่เรามีก็เป็นของกินแบบบ้านๆเรา ของดีๆอร่อยๆแบบคนในกรุงเขากิน พวกเขาคงกินกันจนเป็นเรื่องปรกติละ        พูดเสียงอ่อนโยนลงเชิงแสดงความเห็น ยิ้มเล็กน้อย     “ ผลไม้สดๆจากสวนของเราก็อร่อย ครั้งที่แล้วที่เอาไปฝากก็เห็นบอกว่าอร่อยกันไม่ใช่เหรอ? “

            บัว : จ้ะ             รับคำสั้นๆ อมยิ้ม   ” งั้น..แล้วแต่ย่าแล้วกันจ้ะ ฝีมือทำอาหาร ทำของว่างของย่าอร่อยมากอยู่แล้ว  ”        พูดเสร็จก็ยิ้มเอาใจพร้อมทำหน้าประจบย่าเล็กน้อย  ย่าใบอมยิ้มรับเข้าใจที่หลานสาวยกยอ 

            ย่าใบ : พวกเขาจะมาช่วงบ่ายๆกันไม่ใช่เหรอ? ก่อนกลับกรุงเทพฯ             ถามบัวต่อ

            บัว : ใช่จ้ะ  บอกว่าจะแวะทำบุญที่วัดก่อนมาที่บ้านเรา              บอกย่าให้รู้

            ย่าใบ : อื้ม งั้นของว่างก็เป็นผลไม้จากสวนนั่นแหล่ะ และก็.เดี๋ยวย่าทำขนมหวานเพิ่มว่าจะทำแก้วมังกรกะทิสด      พูดเสร็จก็อมยิ้มให้หลานสาว   

บัวยิ้มโอเคกับสิ่งที่ย่าบอกคุณทองทิวกับคุณสุรีพรเองก็ดูเหมือนไม่ค่อยถือตัวเท่าไหร่  แม้จะแอบกังวลเล็กน้อยกับลูกๆของทั้งสองคนโดยเฉพาะคุณทองไท..คิดในใจ  เมื่อเหลือบมองย่าก็เห็นว่าเด็ดก้านผักและเหลือบมาทางตัวเองด้วยดูท่าว่าย่าจะสงสัยเลยยิ้มกว้างเอาใจย่าแล้วช่วยเด็ดก้านผักจนเสร็จแล้วเก็บใส่ถุงเตรียมไว้สักพักเพื่อนบ้านจะมาเอาไป

                                                   // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //

            สายๆที่เขาใหญ่ขณะที่ลูกชายทั้งสองคนออกไปดูหน้างานที่จะขยายรีสอร์ททองทิวกับสุรีพรนั่งพักผ่อนอยู่ที่หลังบ้านส่วนนิยะดากำลังช่วยยายเปกับแหน๋นเตรียมขนมอยู่ในครัวเพื่อรับประทานเป็นของว่าง  เมื่อเสร็จก็ยกไปเสิร์ฟให้กับคุณพ่อคุณแม่ของสามีพร้อมกับนั่งคุยเป็นเพื่อนส่วนแหน๋นเอาขนมกับน้ำดื่มไปให้สารัตน์ที่กำลังตัดแต่งกิ่งต้นไม้อยู่หน้าบ้านและถามสารัตน์อย่างอยากรู้อยากเห็นเรื่องบ้านของคุณบัวเพราะเห็นว่าเจ้านายทั้งสองให้ความเอ็นดูคุณบัวมาก สารัตน์ตอบไปอย่างซื่อๆว่าไม่มีอะไรเพราะไม่เห็นว่าจะมีอะไรเจ้านายทั้งสองคนก็เป็นคนใจดี

              สารัตน์  : ก็เป็นแบบ..บ้านๆเหมือนเอ็งกับพี่นี่แหล่ะ  ธรรมดาๆแบบคนต่างจังหวัดอย่างเรา ไปเดี๋ยวก็เห็นเอง           อธิบายไปอย่างไม่ค่อยใส่ใจ      ”  คราวก่อนรู้จักคุณบัวแล้วไม่ใช่เหรอ? จะถามไปทำไม  ”           

             แหน๋น : ฉันก็อยากรู้เล็กน้อยน่ะพี่ เห็นคุณๆพูดกันแต่เรื่องคุณบัว บ้านคุณบัวแบบ..เอ็นดูคุณบัวกันมาก  ฉันเลยชักอยากจะไปบ้านคุณบัวเร็วๆซะแล้ว   

               สารัตน์ : ที่บ้านคุณบัวก็มีคุณบัว มีย่าใบ มีคุณพ่อกับคุณแม่ของคุณบัวและก็..ที่นาปลูกข้าวและก็…สวนผลไม้                ทำเป็นพูดไปแบบทื่อๆเพื่อให้แหน๋นเลิกเซ้าซี้ขี้สงสัย

                แหน๋น : อันนั้นน่ะฉันรู้แล้ว..  ( ลากเสียงยาว )  ตั้งแต่ครั้งก่อนที่พี่กับคุณผู้หญิงคุณผู้ชายเล่าให้ฟัง แต่ที่ฉันอยากรู้เนี่ย..ว่าทำไมถึงได้เอ็นดูคุณบัวกันนัก                       

            ยายเป : อ้าว! แม่แหน๋น ฉันให้เอาขนมมาให้ไม่ได้ให้มานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออะไรอยู่ตรงนี้  งานในครัวก็ยังมี       ยายเปทำเสียงดุใส่แหน๋นเมื่อเห็นว่าหายไปนึกว่าเสิร์ฟขนมเสร็จจะเข้าไปช่วยในครัว

แหน๋นสะดุ้งเล็กน้อยและทำหน้าหยีเมื่อได้ยินเสียงห้วนๆปนดุของยายเปรีบตอบ

            แหน๋น : แหมป้า! ฉันก็ไม่ได้ขี้เกียจหรอก       ยิ้มทำประจบ   “ แค่นั่งคุยเป็นเพื่อนพี่สารัตน์แป๊บเดียวเอง  “    ยิ้มให้ยายเปเสร็จก็ทำเป็นเดินตัวลีบๆหลบสายตาดุๆของยายเปเลี่ยงเข้าไปในครัว  ยายเปทำถอนหายใจเสียงดังตาม

            สารัตน์ : แค่แว้บ มาคุยกันแป๊บเดียวเองจ้ะป้า แหมทำเป็นดุไปได้      ยิ้ม    “ เดี๋ยวฉันตามไปช่วยอีกคน  “     ทำเป็นพูดเอาใจยายเป จึงถูกยายเปถอนหายใจเสียงดังใส่อีกคนและทำตาเหวี่ยงๆใส่ก่อนเดินเข้าไปในครัว

สารัตน์ยืนยิ้มรับและมองตามยายเปจนกระทั่งเดินหายเข้าไปในบ้านจึงนั่งพักหยิบเครื่องดื่มขึ้นมาดิื่มแล้วกินขนมที่แหน๋นเอามาให้ก่อนทำงานต่อ 

                                                     // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //                     

             ราวบ่ายสองวันเสาร์รถตู้สีขาวแล่นมาจอดบริเวณริมรั้วหน้าบ้านบัวซึ่งกำลังรออยู่แล้วก็เดินออกไปที่หน้าบ้านเพื่อต้อนรับครอบครัวของคุณทองทิวกับคุณสุรีพร บัวยกมือไหว้สวัสดีคุณทองทิวกับคุณสุรีพรและถูกแนะนำให้รู้จักกับคุณแทนไทและคุณนิยะดาซึ่งบัวก็ยกมือไหว้สวัสดีทั้งคู่เช่นกันและทั้งคู่ก็ยินดีที่ได้รู้จักกับบัว  บัวยังหันไปยกมือไหว้ยายเปกับแหน๋นและสารัตน์แล้วก็รู้สึกว่าโล่งในใจเล็กน้อยที่ไม่เห็นคุณทองไทคิดในใจว่าคงไม่อยากจะมาแถวนี้หรอก  เมื่อทักทายกันเรียบร้อยก็พาทุกคนเดินเข้าไปภายในบริเวณบ้านที่มีแคร่เล็กกับชุดม้านั่งไม้ซึ่งย่ากับแม่กำลังรออยู่ เมื่อทุกคนถูกแนะนำให้รู้จักกันแล้วบัวจึงเดินเข้าไปในบ้านเพื่อเอาเครื่องดื่มที่ทำจากดอกอัญชัญเพื่อมาเสิร์ฟให้ทุกคนโดยแหน๋น ขอตามเข้าไปช่วยด้วยคน

สุรีพรถูกใจน้ำดื่มจากดอกอัญชัญที่ย่าใบเตรียมไว้ให้อย่างมากเพราะชอบสมุนไพรและที่บ้านเธอก็ดื่มน้ำจากสมุนไพรไทยเป็นประจำ  เมื่อนั่งคุยกันพอประมาณทุกคนก็อยากเข้าไปเดินดูในสวนโดยบัวกับแม่อาสาพาไปซึ่งพ่อก็รออยู่ในสวนแล้วส่วนย่าอยู่ที่บ้านเพื่อเตรียมของว่างโดยมียายเปคอยเป็นลูกมือ พจน์กับลัคณาและบัวพาชมเฉพาะสวนผลไม้ส่วนแปลงผักไม่ได้ไปเพราะแดดค่อนข้างร้อนจัดแต่พจน์ก็เก็บผักเป็นของฝากให้ด้วย  บัวประทับใจเล็กๆที่ทุกคนไม่ถือตัวและยังให้ความสนใจเรื่องในสวนและการทำปุ๋ยที่พ่อกับแม่พาไปดู  และคนที่ดูจะร่าเริงกว่าใครดูท่าจะเป็นแหน๋นที่ชิมผลไม้เพลินทั้งกล้วยและฝรั่งแต่ก็เก็บแก้วมังกรกับมะนาวไปด้วยจนถูกสารัตน์แซวว่าทำอย่างกับว่าแถวบ้านไม่มี แหน๋นเลยแก้ต่างว่าก็ไม่ค่อยได้กลับบ้านที่ต่างจังหวัด 

เมื่อกลับออกมาจากสวนพจน์ก็ตามออกมาด้วยอีกคนเพื่อรับแขกซึ่งพจน์กับลัคณานั่งที่ชุดม้านั่งไม้กับทองทิว สุรีพร แทนไทและนิยะดา  แหน๋นเดินตรงเข้าไปในบ้านเพื่อช่วยย่าใบกับยายเปเตรียมของว่างส่วนบัวเดินไปเปิดพัดลมที่ถูกนำมาวางไว้สองตัวให้ทุกคนเพราะรู้ว่าคงร้อนและเหนื่อยมากแน่ๆ  ครู่หนึ่งยายเปกับแหน๋นนก็ยกน้ำดื่มเป็นน้ำฝรั่งออกมาเสิร์ฟให้ทุกคน

            ยายเป : มีขนมหวานแก้วมังกรกะทิสด จะรับเลยมั้ยคะ?          ถามทุกคนรวมๆที่นั่งที่ชุดม้านั่งไม้หลังเสิร์ฟเครื่องดื่มเย็นๆเสร็จ   

            ทองทิว : ดีสิ! ยกมาเลย ดื่มน้ำเย็นๆแก้กระหายละ อยากจะทานของหวานต่อ รู้สึกจะเสียพลังงานไปเยอะ          พูดไปพลางขำไปอย่างอารมณ์ดีเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกร้อนอบอ้าวเพราะพึ่งออกมาจากสวน สุรีพรอมยิ้มมองไปที่สามี 

เมื่อขนมหวานถูกยกออกมาเสิร์ฟให้ทุกคนจนครบหมดแล้วย่าใบก็ออกมาจากในครัวแล้วมานั่งที่แคร่เล็กข้างๆบัวซึ่งยายเปกับแหน๋นและสารัตน์ก็นั่งที่แคร่เล็กด้วยกันและทานขนมหวาน  สุรีพรกับนิยะดาชมว่าขนมหวานฝีมือย่าใบอร่อยยายเปรีบบอกว่าขอสูตรจากย่าใบแล้วและจะไปลองหัดทำให้ชิมที่บ้าน

เมื่อทานขนมหวานเสร็จบัวก็เข้าไปเอาถุงและหากล่องกระดาษเพื่อมาใส่ผลไม้และผักและช่วยกันกับแหน๋นและสารัตน์จัดเตรียมไว้รอเพื่อเอาขึ้นรถ  ครู่หนึ่งทองทิวกับครอบครัวก็เตรียมตัวจะกลับเพราะใช้เวลาที่นี่กันพอสมควรและเกรงใจเวลาทำสวนของพจน์กับลัคณา  สุรีพรบอกให้แหน๋นไปหยิบเอาของฝากออกมาจากในรถแล้วยื่นให้พจน์กับลัคณาพร้อมกับซองขาวเป็นสินน้ำใจผลไม้จากสวน แต่ทั้งพจน์กับลัคณาปฏิเสธและกล่าวขอบคุณบอกว่าถือว่าเป็นของฝากตอบแทนกันและเป็นน้ำใจในการมาเยี่ยมเยียนกัน 

บัวช่วยสารัตน์กับแหน๋นยกกล่องใส่ผลไม้ขึ้นรถแล้วยืนรอที่ข้างรถเพื่อส่งคุณทองทิวกับครอบครัวที่กำลังบอกลาย่ากับพ่อและแม่  สารัตน์กับแหน๋นเดินไปบอกลาย่ากับพ่อและแม่อีกคนและเดินกลับมาที่รถพร้อมกับคุณทองทิวและครอบครัวและยายเปบัวยกมือไหว้เพื่อบอกลาทุกคนตรงนั้น  แทนไทบอกกับบัวว่าหากไปทำธุระที่กรุงเทพฯก็แวะไปเยี่ยมหรือไปพักที่บ้านได้ยินดีต้อนรับ  บัวยิ้มรับคำว่าค่ะและกล่าวขอบคุณแทนไทและยืนรอจนทุกคนขึ้นรถจนรถแล่นพ้นแนวรั้วบ้านไปจึงเดินกลับเข้าไปในบ้าน  พจน์บอกทุกคนว่าจะเข้าสวนอีกส่วนลัคณากับย่าใบและบัวอยู่ที่บ้านช่วยกันเก็บของและเตรียมอาหารเย็นต่อ

                                            // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //

            ดึกๆราวเที่ยงคืนสุรีพรเดินออกมาบริเวณประตูหน้าบ้านเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์ของทองไทแล่นเข้ามาภายในบริเวณบ้าน งานของเขาที่เขาใหญ่ไม่เสร็จเลยไม่ได้ไปทำบุญให้ยายนาและที่บ้านของบัวและพึ่งจะกลับมาถึง  ยิ้มอ่อนโยนเมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามาและท่าทางจะเหนื่อย

            สุรีพร : มาแล้วเหรอลูก เหนื่อยมั้ย?                   ยิ้มและถามลูกชายอย่างอ่อนโยน

            ไท  : นิดหน่อยครับ           ยิ้ม      “ บอกแล้วว่าไม่ต้องรอ.. ดึกครับ “        เสียงเบาและต่ำลงพูดกับคุณแม่ด้วยความเป็นห่วงเพราะเขาโทรมาตอนหนึ่งทุ่มบอกว่าไม่ต้องรอ

            สุรีพร : ไม่เป็นไรจ้ะ แม่รอได้ ขับรถทางไกลก็อันตรายดึกๆดื่นๆด้วย         ยิ้ม    “ ขึ้นไปอาบน้ำแล้วพักผ่อนเถอะ…จะเอาเครื่องดื่มอะไรมั้ย เดี๋ยวแม่เอาไปให้  “

            ไท  : ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง          ยิ้ม     “ งั้น.ขึ้นบ้านพร้อมกันครับ “       

            สุรีพร :  จ้ะ            ยิ้มแล้วเดินขึ้นบ้านไปพร้อมกับลูกชาย สามีของเธอกับลูกชายคนโตและสะใภ้หลับกันแล้วเพราะเหนื่อยจากการเดินทางและไปเดินชมสวนที่บ้านของบัวช่วงบ่ายๆคงจะเพลียกันมากเห็นมีอาการกันตั้งแต่ตอนหัวค่ำละ

ทองไทยืนส่งคุณแม่ตรงทางเดินใกล้หัวบันไดจนกระทั่งท่านเเปิดประตูห้องนอนแล้วเดินเข้าไปจึงเดินไปที่ห้องนอนของตัวเองเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและพักผ่อน  เขาแยกกับทุกคนตั้งแต่ตอนสายที่บ้านพักที่เขาใหญ่เพราะต้องเข้าไปที่รีสอร์ทเพื่อทำงาน  เสียดายเล็กน้อยที่ไม่ได้ไปทำบุญให้ยายนาแต่ก็คิดว่าครอบครัวของเขารวมทั้งตัวเขาก็ทำบุญให้ยายนาหลายครั้ง ที่สำคัญเขากับพี่ชายและคุณพ่อคุณแม่ก็ระลึกถึงยายนาเสมอ  เอาไว้หากมีโอกาสเหมาะๆค่อยไปทำบุญให้ยายนาที่บ้านคิดว่ายังไงก็คงต้องไปทำบุญให้ยายนาที่บ้านเกิดของยายนาสักครั้ง 

                                            // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //

            เย็นวันถัดมาขณะบัวกำลังรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านได้ยินเสียงรถยนต์ที่คุ้นหูแล่นมาจอดตรงริมรั้วจึงเดินไปปิดก๊อกน้ำเมื่อหันมาก็พอดีกับเจษที่เดินยิ้มเข้ามาอย่างอารมณ์ดี  บัวเข้าไปเอาน้ำดื่มมาให้เจษพร้อมกับนั่งคุยกันที่แคร่เล็ก เจษวางถุงกระดาษที่ถือมาด้วยลงที่แคร่ใกล้ๆบัวแล้วบอกว่าของฝาก บัวยิ้มกล่าวขอบใจพร้อมกับหยิบถุงกระดาษมาเปิดดูเห็นว่าเป็นชุดเดรสสีม่วงอมชมพูลายดอกกระโปรงบานความยาวระดับเข่า   ยิ้มและมองไปที่เจษอย่างรู้สึกขอบคุณแล้วเก็บเข้าถุงกระดาษเหมือนเดิม

            บัว : สวยดี ขอบใจมากนะ                      กล่าวขอบใจเจษอีกครั้งหลังจากที่เก็บชุดไว้ในถุงกระดาษเหมือนเดิม

            เจษ : อื้ม.ก็คิดว่าน่าจะเหมาะกับบัว เห็นว่าชอบสีเรียบๆ       ยิ้ม    “ และเห็นว่าชอบใส่แต่เสื้อยืด เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์….        คำท้ายลากเสียงยาวและทำหน้าล้อเลียนบัวเล็กน้อยยิ้มๆ    “ เลยซื้อชุดกระโปรงมาให้เผื่ออยากจะใส่บ้าง “   

            บัว : ก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหนอยู่แต่ที่บ้าน ทำสวนและก็….อยู่แต่แถวๆเนี้ยะ ก็เลย…ไม่รู้ว่าจะแต่งตัวสวยทำไม         พูดไปเลิกคิ้วทั้งสองข้างไปด้วย ทำหน้าเหลอ ประโยคท้ายทำเสียงตามที่พูดเล็กน้อย   เจษยิ้ม

            เจษ : อืม.. ก็มีงานโน้นงานนี้อยู่เหมือนกันนะ แต่ไม่เห็นว่าไป ชวนไปก็ไม่ไป…. ออกไปดูบ้างงานแบบบ้านๆแถวบ้านเราน่ะมีตั้งหลายงาน         ทำเหลอบ้าง

            บัว : ก็…. ไม่ค่อยอยากไป..และก็                          

ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อย่าใบเดินออกมาจากในบ้านพอดีและชวนเจษทานข้าวเย็นด้วยกัน เจษกล่าวขอบคุณและบอกย่าว่าวันนี้ขอปฏิเสธอีกเพราะจะแวะไปที่บ้านเพื่อน ย่าใบยิ้มพร้อมกับพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อทำอาหารต่อ

            เจษ : จริงๆวันนี้แค่แวะเอาของฝากมาให้เฉยๆแล้วก็จะไปที่บ้านเพื่อนเห็นบอกว่ามีเรื่องอยากให้ช่วย ท่าทางจะเป็นเรื่องสำคัญเพราะให้ไปหาที่บ้าน       ยิ้ม   ”   โอเค งั้นกลับละ  ”     หรี่ตาและทำหน้าขึงขังเล็กน้อยทวงสัญญา     “  อย่าลืมนัดเลี้ยงหมูกระทะล่ะ ห้ามยกเลิก!  “      พูดเสร็จก็ยิ้ม

บัวยิ้มตอบรับว่าโอเคหากว่างเมื่อไหร่จะแชทไปบอก  เจษยิ้มแล้วลุกขึ้นเดินออกไปเพื่อขึ้นรถบัวยืนมองจนกระทั่งได้ยินเสียงรถยนต์ของเจษแล่นห่างออกไปจึงเอาของฝากที่เจษซื้อมาให้ขึ้นไปเก็บบนห้องแล้วลงมาช่วยย่าทำอาหารเย็นในครัว  ไม่ใช่ว่างานรื่นเริงแถวบ้านไม่น่าสนใจแต่เป็นเพราะบัวอยากจะทำงานมากกว่าจึงไม่ค่อยไปไหน จริงๆก็ไปกับพ่อกับแม่และย่าบ้างเป็นบางครั้งเพียงแต่ปฏิ  เสธเจษไปเพราะอยากคงความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนไว้ไม่ให้เปลี่ยนเป็นอย่างอื่น..ไม่ใช่เธอ..แต่เป็นเจษที่จะลำบากใจ…  

                                            // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //

            สายวันถัดมาทองทิวนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะเมื่อเซ็นเอกสารเสร็จก็โทรเรียกเลขาให้เข้ามาเอาแฟ้มเอกสารออกไป  ครู่หนึ่งทองไทก็เดินเข้ามาเพื่อคุยงานเรื่องขยายรีสอร์ทที่เขาใหญ่ที่ไปดูมาเมื่อวันก่อนเพราะเมื่อวานไม่ได้คุยกับคุณพ่อที่ออกไปที่โรงงานกับพี่ชายเรื่องผลิตภัณฑ์ใหม่  ทองไทเล่ารายละเอียดของงานที่ไปดูมาให้คุณพ่อเขาทราบพอประมาณและบอกว่าอีกสองวันจะไปที่เขาใหญ่กับวิศวกรและผู้รับเหมาอีกและอาจจะพักที่บ้านพักสองคืนและกลับตอนสายวันอาทิตย์  เมื่อคุยงานกันเสร็จทองไทก็ขอตัวออกไปข้างนอกเพื่อพบลูกค้าเรื่องโปรเจคงานชิ้นใหม่  ทองทิวพยักหน้ารับทราบสิ่งที่ลูกชายบอกและมองตามจนกระทั่งประตูห้องทำงานถูกปิดลงแล้วทำหน้าคิดเล็กน้อยอย่างชั่งใจ 

                                            // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //

            บัวนั่งเขียนงานที่ใต้ร่มต้นมะม่วงพร้อมกับทำตาลอยๆเหมือนกำลังคิดอยู่เป็นระยะและอ่านทบทวนสิ่งที่เขียน ครู่หนึ่งย่าใบเดินมาพร้อมกับถือกระติกน้ำอันเล็กๆซึ่งมีน้ำฝรั่งเย็นๆแช่น้ำแข็งมาให้บัวยิ้มยกมือไหว้ขอบคุณย่าแต่ย่าทำเป็นถอนหายใจใส่แล้วบ่นให้เล็กน้อยว่าอากาศร้อนๆมานั่งทำงานแต่ไม่เอาน้ำมาด้วยบ่นเสร็จก็เดินเลี่ยงไปหาลัคณา  บัวยิ้มมองตามย่า  ทันใดโทรศัพท์มีสายเรียกเข้าบัวจึงหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์ของคุณทองทิว บัวขมวดคิ้วทำหน้าฉงนเล็กน้อยแล้วกดรับสาย

เมื่อวางสายบัวก็ถอนหายใจทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยเพราะคุณทองทิวโทรมาถามเรื่องทำงาน ครั้งก่อนที่มาที่บ้านเขาเคยถามเธอและเธอตอบปฏิเสธไปครั้งนี้เธอปฏิเสธอีกเช่นกัน แต่..ครั้งนี้ดูเหมือนว่าคุณทองทิวกำลังมีอะไรกังวลเพราะลักษณะการพูดที่ฟังดูอึกอักไม่เป็นปรกติอย่างที่บัวเคยเจอ ทำหน้าสงสัยและครุ่นคิดแต่ครู่หนึ่งก็เลิกคิดแล้วทำงานของตัวเอง 

                                            // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //

            เย็นวันถัดมาที่โต๊ะอาหารเย็นที่บ้านของทองทิวทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าและพูดเรื่องที่ไทจะไปเขาใหญ่วันมะรืนนี้ ทองทิวบอกลูกชายคนเล็กว่าอยากฝากของฝากไปให้ที่บ้านของบัวและขอให้แวะเอาไปให้  ทองไททำหน้าเหลอเล็กน้อยเพราะตารางงานของเขาเต็มและนัดแฮงค์เอาท์กับเพื่อนในเย็นวันเสาร์

            แทน : แวะไปก่อนกลับจะเป็นไรไป ไม่ได้ไกลซะหน่อย อากาศก็ดี ร่มรื่นดีด้วยนะ           บอกน้องชายอย่างอารมณ์ดี       “ เสียดายไม่ได้แวะเข้าไปที่วัดที่เคยไปวิ่งเล่นกัน “          พูดเสร็จก็ยิ้ม

            ไท :  ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอกครับ แต่..ผมไม่เคยไป…..        ทำหน้าเหลอเล็กน้อย     “ หมายถึงว่านานมากแล้ว และก็..ไม่ได้รู้จักมักจี่กับคุณบัวเขา “        พูดอ้อมๆแอ้มๆไป

            ทองทิว :  ก็ไม่เป็นไรนี่ แค่เอาของฝากไปให้ ที่บ้านหนูบัวก็ใจดีกันทุกคน อัธยาศัยดี            บอกลูกชายให้ทราบ  ยิ้ม  “ พ่อแค่ฝากของฝากไปให้ครอบครัวของหนูบัวเขาเฉยๆ หากไทไม่อยากนั่งหรือ..ที่บ้านหนูบัวเขาไม่เชิญนั่ง ก็กลับแค่นั้น “   ยิ้ม ทำเป็นพูดกระเซ้าเย้าแหย่ลูกชายเล็กน้อยเพราะเห็นทำอิดออดอย่างที่ไม่เคยเป็น

สุรีพรยิ้มที่ได้ยินสามีพูดแบบนั้นกับลูกชายเพราะนานๆทีจะพูดทำนองแกล้งเย้าแหย่ลูกแบบนั้น แทนไทกับนิยะดาก็ยิ้ม

            นิ :  น้องบัวเขาก็น่ารักดีนะ เทคแคร์ดีจะตาย คุณพ่อกับคุณแม่และคุณย่าของน้องบัวก็ใจดีกันทุกคนเลย  หากไทไปก็จะเห็นเองแหล่ะ.. ว่าไม่มีอะไร             พูดเสริมอีกคน  ยิ้ม

            แทน : มีอะไรหรือเปล่า? ไม่เคยอิดออด หรือว่าครั้งที่แล้วที่ไปส่งบัวเขาแล้วไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ        แกล้งเย้าแหย่น้องชายต่อเพราะเห็นว่าอิดออดอย่างที่ไม่เคยเป็นจริงๆ

            ไท :   เปล่าครับ!              รีบปฏิเสธทันที แล้วมองทุกคนก็เห็นว่ามีเหลือบมีมองมาที่เขาอย่างกับว่าผลัดกันทำ           “ ได้ครับ เดี๋ยวผมแวะเอาไปให้ “     พูดเสียงต่ำลงอย่างจำยอมเพราะทุกคนทำหน้าสงสัย

สุรีพรยิ้มบอกลูกชายว่าเตรียมของไว้แล้วและจะให้แหน๋นหรือหอมจัดกระเป๋าและเอาใส่ไว้ในกระเป๋าให้  ทองไทรับคำว่าครับแล้วทานอาหารเย็นต่อคิดว่าดูท่าว่าหลังจากที่กลับมาจากบ้านของบัวทุกคนจะประทับใจกันเพราะพูดเรื่องที่บ้านบัวกันอยู่วันสองวัน จริงๆก็ไม่มีอะไรมากเพียงแต่ครั้งที่แล้วที่ไปส่งบัวที่ท่ารถเขาคิดว่าบัวเองก็คงจะเคืองเขาเหมือนกัน

                                          // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //

            สายๆวันเสาร์บัวเดินออกมาจากภายในบ้านเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์แล่นมาจอดบริเวณริมรั้วหน้าบ้าน ใส่รองเท้าแตะและกำลังจะเดินออกไปที่หน้าบ้านก็เห็นว่าปอเดินยิ้มกว้างเข้ามา บัวยิ้มกว้างเช่นกันเมื่อเห็นว่าเพื่อนเดินทางมาถึงอย่างปลอดภัยและจำทางได้บัวเคยพาปอมาเยี่ยมที่บ้านครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อนตอนที่ยังทำงานร่วมกัน  ทักทายกันถามไถ่กันประโยคสองประโยคตามปรกติ

            บัว : กระเป๋าล่ะ เอาลงมาเลยจะได้เอาขึ้นไปเก็บบนห้องเลยแล้วค่อยลงมานั่งเล่นกัน          บอกเพื่อน ยิ้ม

ปอบอกว่าได้แล้วเดินไปเอากระเป๋าที่ท้ายรถและเดินตามบัวขึ้นไปบนบ้านเพื่อเอากระเป๋าไปเก็บที่ห้องนอนของบัว  ครู่หนึ่งก็พากันลงมาที่แคร่เล็กหน้าบ้านก็เห็นว่าย่านั่งอยู่บนแคร่แล้วกำลังนั่งเด็ดดอกอัญชัญที่เก็บมาจากแถวแปลงผักเพื่อทำน้ำจากดอกอัญชัญให้ปอ  บัวแนะนำปอกับย่าอีกครั้งหนึ่งย่าบอกว่าจำได้ปอยิ้มและยกมือไหว้สวัสดีย่าใบ 

            ย่าใบ : ไม่เจอกันซะนาน สบายดีนะ                    ทักทายเพื่อนของหลานสาวอย่างใจดี ยิ้ม

            ปอ :  สบายดีค่ะ ย่าใบก็สบายดีนะคะ                  ยิ้ม

            ย่าใบ : จ้ะ สบายดี แวะเวียนมาเยี่ยมกันบ่อยๆก็ได้ กรุงเทพฯก็ไม่ไกลเท่าไหร่  งานยุ่งตลอด  เหรอ?

            ปอ : ก็..ค่ะ แต่วันหยุดไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่น่ะค่ะ เพราะปอทำงานในห้าง เลยไม่ค่อยได้ไปต่างจังหวัด         ยิ้ม

            ย่าใบ : ออ.จ้ะ               พูดไปพยักหน้าไปด้วยเล็กน้อย   

            ปอ : แต่ครั้งนี้มาสัก.สามวันน่ะค่ะ       พูดต่ออีก ยิ้ม    “ รบกวนย่าใบกับบัวนานหน่อย “           

            ย่าใบ : ได้จ้ะ ตามสบายนะ เดี๋ยวให้แม่บัวเขาพาไปทำสวน           บอกอย่างอารมณ์ดี ขำไปด้วยเล็กน้อยพลางหันไปทางหลานสาวที่นั่งยิ้มฟังอยู่ทั้งบัวกับปอก็มองหน้ากันแล้วหัวเราะกันเล็กน้อย  

บัวนั่งฟังปอกับย่าคุยกันและพูดแทรกเป็นระยะปล่อยให้ปอพูดไปเพราะปอเป็นคนอารมณ์ดีมีนิสัยน่ารักและคุยค่อนข้างเก่งเลยปล่อยให้คุยกับย่าไปและก็เห็นว่าย่าหัวเราะตลอด  นั่งคุยที่แคร่กับย่าได้สักพักก็จะพากันเข้าไปหาพ่อกับแม่ในสวนเพราะปอก็อยากเจอพ่อกับแม่ด้วย บัวเดินไปเอาเสื้อแขนยาวและหมวกมาให้ทั้งของตัวเองและของปอเพราะสายๆแดดร้อนจัด

            บัว : พอกครีมกันแดดหรือยัง?               ถามปนแซวเพื่อนเล็กน้อย

            ปอ : เคลือบมาทั้งตัวตั้งแต่อยู่บนบ้านเมื่อกี๊แล้วจ้ะ         รับมุกที่เพื่อนแซว แล้วก็หัวเราะกันแล้วพากันเดินเข้าไปในสวน

พจน์กับลัคณากำลังช่วยกันเอาผักใส่ในถังเพื่อทำปุ๋ยน้ำหมักชีวภาพกันอยู่เมื่อเงยหน้าขึ้นมามองเมื่อได้ยินเสียงลูกสาวกำลังเดินมาและกำลังคุยกับใครมาด้วยนั้นทั้งคู่ก็เดินมาถึงแล้ว  ปอยกมือไหว้สวัสดีทักทายพ่อกับแม่ของเพื่อนทั้งพจน์กับลัคณาก็ยิ้มยกมือรับไหว้จากปออย่างใจดีเพราะบัวบอกตั้งแต่สองอาทิตย์ก่อนหน้าหลังจากกลับจากกรุงเทพฯแล้วว่าปอจะมาเที่ยวที่บ้าน

            พจน์ : ไม่เจอหนูปอซะหลายปี สบายดีนะลูก                     ถามเพื่อนลูกสาวอย่างเอ็นดู

            ปอ : ค่ะ              รับคำสุภาพอย่างเกรงใจเล็กน้อย ยิ้ม

            ลัคณา :  เก่งนะจำทางได้ ไม่ได้มาซะหลายปี           ยิ้ม    “ มีแต่แม่บัวที่ไปรบกวนหนูปอบ่อยๆเวลาเข้ากรุงเทพฯ “   ยิ้มพูดพลางหันไปทางลูกสาว 

            ปอ : ไม่เป็นไรค่ะ ดีแล้วที่บัวเข้ากรุงเทพฯแล้วไปพักกับปอ เพราะเวลาของปอไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่เลยค่ะ ไม่งั้นคงไม่ค่อยได้เจอกัน           ยิ้ม

            พจน์ : นั่นสิ แต่มาถึงวันแรกก็พาเข้าสวนซะละ           พูดไปขำไป ทุกคนก็ขำเล็กน้อย    “ แดดร้อนจัดน่ะลูก พากันนั่งคุยกันที่บ้านดีกว่า “ 

            ปอ : ไม่เป็นไรค่ะ ปอก็อยากดูสวนแล้วก็…อาจจะขออนุญาตคุณพ่อกับคุณแม่เก็บผลไม้ไปด้วยน่ะค่ะ        พูดเสร็จก็หัวเราะขำไป

ทั้งพจน์กับลัคณาและบัวก็ขำไปด้วยและพูดเกือบจะพร้อมกันว่าตามสบายไม่ต้องเกรงใจ แต่ครู่หนึ่งปอก็สนใจและอยากจะช่วยงานทำปุ๋ยแต่ถูกพจน์กับลัคณาปฏิเสธและบอกว่าให้พากันเดินไปเก็บผลไม้แล้วกลับไปนั่งที่บ้านดีกว่าเอาไว้เย็นๆแดดอ่อนค่อยมาดูที่สวนกลับแปลงผัก  บัวเห็นด้วยจึงพาปอเดินไปเก็บฝรั่งกับแก้วมังกรและเดินชมสวนบริเวณที่ร่มๆอยู่ครู่หนึ่งก็พากันกลับไปที่บ้าน

ตอนเย็นย่าใบกับบัวและปอช่วยกันทำน้ำพริกปลาทูกับผักลวกและแกงส้มปลาช่อนทอดของโปรดของปอเป็นอาหารเย็นสำหรับวันนี้ ปอชอบมากบอกว่าฝีมือทำอาหารของย่าใบอร่อยมากติดใจตั้งแต่ที่มาครั้งที่แล้วและบอกทุกคนว่าพรุ่งนี้มีเมนูกล้วยบวดชีเป็นขนมหวานตอนสายและขอสูตรจากย่าใบ ทุกคนหัวเราะและเอ็นดูไปกับความช่างพูดของปอเพราะทำให้บรรยากาศในการทานอาหารเย็นวันนี้ดูครึกครื้นกว่าทุกวัน         

                                            // ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘  ℘ //

ข้อความนี้ถูกเขียนใน นิยาย คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.